Kıyı Hikâyeleri, yavaş yaşamın ve sessiz anların görsel bir günlüğü.

Deniz, ışık ve kıyı bu seride bir manzaradan çok, düşünmek ve nefes almak için açılmış bir alan. Gün içinde çoğu zaman fark edilmeden geçen küçük anlar; suya düşen bir gölge, rüzgârın yönü, bekleyen bir sandalye ya da ufka bakan bir figür, bu serinin anlatısına dönüşüyor.

Bazı figürler eklenerek değil, eksiltilerek kuruluyor. Kesilen ve çıkarılan parçaların ardından kalan boşluklar, anlatının aktif bir parçası hâline geliyor. Çünkü bazen bir görüntüyü tamamlayan, gösterilen değil; izleyicinin kendi hafızasında tamamladığı şey oluyor.

Kıyı Hikâyeleri, yazın değil; yavaşlamanın, dikkatle bakmanın ve sessizliğin bıraktığı izin peşinden gidiyor.